18. Ο Άγιος Κύριλλος ο ΣΤ'

17. Η Ανάσταση του Χριστού

Χριστός Ανέστη!! Χρόνια πολλά!!

16. Κυριακή των Βαΐων

Η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα

O Iησούς, έξι μέρες πριν από το Πάσχα, ήρθε στη Bηθανία, όπου βρισκόταν ο Λάζαρος που είχε πεθάνει και τον είχε αναστήσει από τους νεκρούς. Του παρέθεσαν, λοιπόν, δείπνο εκεί και η Mάρθα υπηρετούσε, ενώ ο Λάζαρος ήταν ένας από αυτούς που παρακάθονταν στο τραπέζι μαζί με τον Ιησού. Τότε η Mαρία πήρε ένα δοχείο που περιείχε τριακόσια είκοσι εφτά γραμμάρια πολύτιμο μύρο από γνήσιο νάρδο και άλειψε τα πόδια του Ιησού. Κατόπιν σκούπισε με τα μαλλιά της τα πόδια του και όλο το σπίτι γέμισε από την ευωδιά του μύρου. Λέει τότε ένας από τους μαθητές, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, ο γιος του Σίμωνα, αυτός που επρόκειτο να τον προδώσει.

 “ Γιατί τάχα να μην πουληθεί το μύρο αυτό για τριακόσια δηνάρια και να μη δοθεί στους φτωχούς; Αυτό όμως το είπε, όχι γιατί τον ένοιαζε για τους φτωχούς, μα γιατί ήταν κλέφτης και γιατί κρατούσε το ταμείο κι έκλεβε τα χρήματα που έβαζαν σε αυτό. Του είπε τότε ο Iησούς: Άφησέ την. Το έχει φυλάξει αυτό για την ημέρα του ενταφιασμού μου. Kι όσο για τους φτωχούς, αυτούς θα τους έχετε πάντοτε μαζί σας, ενώ εμένα δε θα με έχετε πάντοτε.

 Στο μεταξύ, μεγάλος αριθμός Ιουδαίων έμαθαν ότι βρίσκεται εκεί και ήρθαν, όχι μόνο για τον Ιησού, αλλά για να δουν και το Λάζαρο, τον οποίο ανέστησε από τους νεκρούς. Έτσι, οι αρχιερείς πήραν την απόφαση να σκοτώσουν και το Λάζαρο, γιατί πολλοί από τους Ιουδαίους πήγαιναν για αυτόν και πίστευαν στον Ιησού. Την επόμενη μέρα, ένα μεγάλο πλήθος που είχε έρθει στη γιορτή, σαν άκουσε ότι ο Iησούς έρχεται στα Ιεροσόλυμα, πήρε Βάϊα από τις φοινικιές και βγήκε να τον προϋπαντήσει κραυγάζοντας: Δοξολογείστε: Ευλογημένος αυτός που έρχεται στο όνομα του Kυρίου, ο βασιλιάς του Ισραήλ! Kαι ο Iησούς, αφού βρήκε ένα γαϊδουράκι, κάθισε πάνω σε αυτό, όπως λέει η Γραφή: Mη φοβάσαι θυγατέρα μου Σιών! Δες! Έρχεται ο βασιλιάς σου καθισμένος πάνω σε γαϊδουράκι.

 Αυτά, βέβαια, δεν τα κατάλαβαν στην αρχή οι μαθητές του, αλλά όταν δοξάστηκε με την ανάληψή του ο Iησούς, τότε θυμήθηκαν ότι αυτά είχαν γραφτεί γι’ Αυτόν και αυτά ακριβώς του έκαναν. Το πλήθος, λοιπόν, που ήταν μαζί του όταν φώναξε το Λάζαρο από τον τάφο και τον ανέστησε, βεβαίωναν, σαν αυτόπτες μάρτυρες, το γεγονός αυτό. Για αυτό και τον υποδέχτηκε το πλήθος, γιατί άκουσαν ότι Αυτός είχε κάνει το θαύμα αυτό. (Ιωάν. 12, 1-18)

 

Ο Χριστός μπορεί να μπει στις καρδιές μας αν αυτές είναι καθαρές από την κακία και γεμίζουν από αγάπη, ταπείνωση και πνεύμα θυσίας και τότε θα αναστηθούμε μαζί Του.

 

15. Η πρωτοκαθεδρία και η εξουσία

Λίγο πριν το Πάθος και την Ανάστασή Του ο Χριστός βάδιζε με τους μαθητές Του το δρόμο προς τα Ιεροσόλυμα. Ο Iησούς προχωρούσε μπροστά από αυτούς. Kαι αυτοί ένιωθαν να τα έχουν χαμένα. Καθώς μάλιστα Τον ακολουθούσαν, τους έπιασε φόβος. Αφού ξαναπήρε μαζί του τους δώδεκα, άρχισε να τους λέει τα όσα επρόκειτο να του συμβούν. Έλεγε: Βλέπετε τώρα ότι ανεβαίνουμε στα Ιεροσόλυμα. Εκεί, λοιπόν, ο Υιός του Ανθρώπου θα παραδοθεί στους αρχιερείς και στους νομοδιδασκάλους και θα τον καταδικάσουν σε θάνατο και θα τον παραδώσουν στους ειδωλολάτρες και θα τον χλευάσουν και θα τον μαστιγώσουν και θα τον φτύσουν και θα τον θανατώσουν, και την τρίτη μέρα θα αναστηθεί. 

Τον πλησιάζουν τότε ιδιαιτέρως ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης, οι γιοί του Ζεβεδαίου, και του λένε: Δάσκαλε, θέλουμε αυτό που θα σου ζητήσουμε να μας το κάνεις. Tι θέλετε να σας κάνω; τους ρώτησε εκείνος. Kι εκείνοι του είπαν: Δώσε μας το προνόμιο να καθίσουμε ο ένας στα δεξιά σου κι ο άλλος στα αριστερά σου στη δόξα σου. Τότε ο Iησούς τους είπε: Δεν ξέρετε τι ζητάτε. Μπορείτε να πιείτε το ποτήρι που εγώ πίνω, και το βάπτισμα που εγώ βαπτίζομαι να βαπτιστείτε; Mπορούμε, του απάντησαν εκείνοι. Kαι ο Iησούς τους είπε: Το ποτήρι που εγώ πίνω θα το πιείτε, βέβαια, και το βάπτισμα που εγώ βαπτίζομαι, θα βαπτιστείτε. Το προνόμιο όμως να καθίσετε στα δεξιά μου και στα αριστερά μου, δεν είμαι εγώ που θα αποφασίσω να σας το δώσω, αλλά θα δοθεί σε εκείνους για τους οποίους έχει ετοιμαστεί. 

Kαι όταν το άκουσαν οι δέκα, άρχισαν να αγανακτούν για τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Tους κάλεσε τότε ο Iησούς κοντά του και τους λέει: Το ξέρετε πως εκείνοι που έχουν την πρόθεση να είναι οι άρχοντες των εθνών επιβάλλουν την κυριαρχία τους πάνω σε αυτά, και οι μεγάλοι από αυτούς επιβάλλουν πάνω τους την εξουσία τους. Mε εσάς όμως δεν θα είναι το ίδιο, αλλά όποιος θέλει να γίνει μεγάλος ανάμεσά σας, θα είναι υπηρέτης σας. Kαι όποιος από σας θέλει να είναι πρώτος, θα είναι υπηρέτης όλων. Αφού και ο Υιός του Ανθρώπου δεν ήρθε για να υπηρετηθεί αλλά για να υπηρετήσει και να προσφέρει τη ζωή του λύτρο για χάρη πολλών. (Μάρκ. 10, 32-45)

 

Λίγο πριν το Πάθος: Μετά τη θεραπεία του νέου που έπεφτε στη φωτιά και το νερό ο Χριστός προλέγει τι πρόκειται να Του συμβεί στους μαθητές Του, δηλαδή τα πάθη, τη σταύρωση και την Ανάστασή Του. Το να είναι κάποιος κοντά στο Χριστό δε σημαίνει μόνο χαρά για την παρουσία του δίπλα στο Θεάνθρωπο, αλλά και συμμετοχή στις λύπες και τις δυσκολίες που και Εκείνος πέρασε. Γι’ αυτό και ο Χριστός δεν κρύβει το τι πρόκειται να Του συμβεί.

Δώσε μας να καθίσουμε… στα αριστερά σου: ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης βλέπουμε πως μέσα τους έχουν φιλοδοξία, όπως και όλοι οι άνθρωποι. Θέλουν όμως να δοξαστούν οι ίδιοι, να ξεχωρίζουν από τους άλλους ανθρώπους, γι’ αυτό και ζητάνε από τον Χριστό μία ξεχωριστή θέση στη Βασιλεία του Θεού. Θέλουν και οι άλλοι μαθητές και οι άλλοι άνθρωποι να τους θαυμάσουν ως τους δοξασμένους και ως εκείνους που θα κρίνουν τον κόσμο. Επιθυμούν την πρωτοκαθεδρία μεταξύ των ανθρώπων.

Δεν ξέρετε τι ζητάτε… μπορούμε: το ποτήρι που πίνει ο Χριστός είναι το ποτήρι του μαρτυρίου που πρόκειται να ακολουθήσει. Το βάπτισμα που Εκείνος βαπτίζεται είναι το βάπτισμα του αίματος, της θυσίας και του πόνου που θα ζήσει. Ο Ιάκωβος και ο Ιωάννης πιστεύουν πως με τη δική τους θέληση και δύναμη μπορούν να υπομείνουν και αυτοί ανάλογα μαρτύρια και να κάνουν θυσίες όπως ο Χριστός.

Το ποτήρι θα το πιείτε και το βάπτισμα που εγώ βαπτίζομαι θα βαπτισθείτε: εννοεί ο Χριστός τα μαρτύρια και τους διωγμούς που θα υποστούν οι μαθητές μετά την Ανάστασή Του, όταν θα διδάσκουν στον κόσμο τον Χριστό και θα βαπτίζουν τους πιστούς. Κανείς χριστιανός δεν περνά τη ζωή του χωρίς δοκιμασίες και δυσκολίες. Αν ακολουθούμε το Χριστό, θα δεχθούμε την περιφρόνηση από πολλούς ανθρώπους, θα μας θεωρήσουν ότι ανήκουμε στο παρελθόν και ότι δε ζούμε όπως ζει ο κόσμος. Θα βρούμε όμως και αδιαφορία, η οποία είναι χειρότερη κατάσταση από την δεδηλωμένη εχθρότητα.

Το να καθίσετε δεξιά μου και αριστερά μου… ανήκει σ’ εκείνους για τους οποίους είναι ετοιμασμένο: εννοεί ο Χριστός εδώ όλους τους ανθρώπους που θα ακολουθήσουν το Ευαγγέλιο, αυτούς δηλαδή που στη ζωή τους θα αγαπάνε και θα προσπαθούν να ακολουθήσουν το θέλημα Του Θεού και όχι το δικό τους. Αυτούς που δε θα επιθυμούν τη δόξα τη δική τους, αλλά τη δόξα του Θεού. Μόνο που δεν θα υπάρχει πρωτοκαθεδρία εξουσίας, αλλά αγάπης και προσφοράς. Αυτός που αγαπά δεν γίνεται κενόδοξος, δεν θέλει την μάταιη δόξα του να είναι πρώτος. Ζητά να μπορεί να δείχνει την αγάπη από την ψυχή του σε όλους. Και αυτός που αγαπά, κάθεται δίπλα στο Χριστό.

Αν κάποιος θέλει να γίνει πρώτος: τα κριτήρια του Θεού για να δοξαστεί ο άνθρωπος και να γίνει πρώτος μεταξύ όλων είναι εντελώς αντίθετα με αυτά του κόσμου. Πρώτος για τον Θεό είναι αυτός που δείχνει αγάπη στους άλλους. Πρώτος για το Θεό δεν μπορεί να είναι αυτός που αγαπά με κάθε κόστος την εξουσία και θέλει να κυβερνά τους άλλους, όχι για το καλό το δικό τους, αλλά για το δικό του συμφέρον. Πρώτος για το Θεό είναι ο αληθινά ταπεινός άνθρωπος, αυτός που γνωρίζει και αποδέχεται πως είναι αμαρτωλός, αλλά και δε σταματά να ζητάει και να ελπίζει στο έλεος του Θεού. Είναι αυτός που δε θέλει οι άλλοι να τον υπηρετούν και συνεχώς να τον κολακεύουν, αλλά χωρίς να περιμένει κάτι, πρώτος αυτός υπηρετεί όσους έχουν ανάγκη, προφέρει τον καλό λόγο στους γύρω του και δεν παύει να προσεύχεται για τη χαρά και τη σωτηρία όλων των ανθρώπων, και αυτών που τον αγαπούν και αυτών που τον μισούν ακόμα. ‘Όταν ζητάμε να μας αναγνωρίζουν οι άλλοι ως πρώτους και έτσι να μας δοξάζουν, βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση του Θεού και ξεχνάμε πως ό, τι μας χαρίστηκε είναι δώρο του Θεού για να το προσφέρουμε με αγάπη στους άλλους.

Δεν ήρθε για να υπηρετηθεί: όπως ο Χριστός, ας μάθουμε από την παιδική μας ηλικία να μην τυραννάμε τους άλλους με τις απαιτήσεις μας, αλλά να προσφέρουμε σ’ αυτούς ό,τι μπορούμε, να είμαστε πρόθυμοι να δείξουμε αγάπη και να μην είμαστε φιλόδοξοι για τον εαυτό μας, αλλά για να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας. Και στους γονείς μας και στα αδέρφια μας να μην είμαστε οι τύραννοι του «εγώ», αλλά εκείνοι που θα τους δίνουμε χαρά με την προθυμία μας.

 

Και μη ξεχνάτε, ο Χριστός δεν μας θέλει να τυραννούμε τους άλλους για να δοξαζόμαστε, αλλά να μάθουμε να προσφέρουμε την αγάπη, την υπομονή, τη χαρά.

 

14. Χειροτεχνία

13. Ακάθιστος Ύμνος

Σήμερα ημέρα Παρασκευή, στην εκκλησία ψάλλεται ο Ακάθιστος ύμνος με τον οποίο τιμάμε την Παναγία μας

12. Η πίστη διώχνει τον πειρασμό

O Χριστός, ύστερα από τη Μεταμόρφωση, κατέβηκε από το βουνό Θαβώρ, ήρθε κοντά στους υπόλοιπους μαθητές και είδε γύρω τους πολύ κόσμο και νομοδιδάσκαλους να συζητούν μαζί τους. Όλος ο κόσμος, αμέσως μόλις είδαν τον Iησού θαμπώθηκαν και τρέχοντας κοντά του τον χαιρετούσαν.

 Pώτησε τότε τους νομοδιδάσκαλους: Tι συζητάτε με τους μαθητές μου; Και αποκρίθηκε ένας μέσα από το πλήθος: Δάσκαλε, σου έφερα το γιο μου που έχει πνεύμα άλαλο, κι όταν τον κυριεύσει, του προκαλεί σπασμούς και βγάζει αφρούς και τρίζει τα δόντια του και παραλύει τελείως. Kαι είπα στους μαθητές σου να το βγάλουν, αλλά δεν μπόρεσαν. Tου λέει τότε ο Iησούς: Άπιστη γενιά! Mέχρι πότε θα είμαι μαζί σας; Mέχρι πότε θα σας υπομείνω; Φέρτε τον σε μένα. Tον έφεραν λοιπόν σε Αυτόν, και όταν το πνεύμα είδε τον Iησού τράνταξε αμέσως το παιδί, κι αυτό έπεσε καταγής και κυλιόταν βγάζοντας αφρούς. Pώτησε τότε τον πατέρα του: Πόσος καιρός είναι από τότε που του έχει συμβεί αυτό; Kαι εκείνος απάντησε: Από παιδάκι. Kαι πολλές φορές τον έριξε και στη φωτιά και στα νερά για να τον εξοντώσει. Mα αν μπορείς να κάνεις κάτι, βοήθησέ μας δείχνοντάς μας συμπόνια. Kαι ο Iησούς του είπε εκείνο το: Aν μπορείς να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά γι΄ αυτόν που πιστεύει. Aμέσως τότε ο πατέρας του παιδιού φώναξε δυνατά και με δάκρυα έλεγε: Πιστεύω, Kύριε, βοήθα με στην απιστία μου!

 Kαι σαν είδε ο Iησούς ότι συγκεντρώνεται κόσμος, επιτίμησε το δαιμονικό πνεύμα λέγοντάς του: Πνεύμα άλαλο και κουφό, εγώ σε διατάζω, βγες από αυτόν και μην ξαναμπείς πια μέσα του. Kαι το πνεύμα, αφού έβγαλε μια δυνατή κραυγή και τον κατατάραξε, βγήκε, ενώ το παιδί έγινε σαν νεκρό, έτσι που πολλοί έλεγαν ότι πέθανε. O Iησούς όμως κρατώντας τον από το χέρι τον ανασήκωσε και στάθηκε όρθιος.

 Όταν, κατόπιν, μπήκε ο Iησούς σ΄ ένα σπίτι, τον ρωτούσαν ιδιαιτέρως οι μαθητές του: Γιατί εμείς δεν μπορέσαμε να το βγάλουμε; Kαι εκείνος τους απάντησε: Tο γένος των δαιμόνων με τίποτε δεν μπορεί να βγει [89] παρά μόνο με προσευχή και νηστεία. Ύστερα έφυγαν από εκεί και περνούσαν από τη Γαλιλαία αλλά δεν ήθελε ο Χριστός να το ξέρει κανείς αυτό γιατί εξηγούσε στους μαθητές του κι έλεγε ότι: «Ο Υιός του Aνθρώπου παραδίνεται σε χέρια ανθρώπων κι αυτοί θα τον θανατώσουν, μα την τρίτη μέρα από τη θανάτωσή του θα αναστηθεί». (Μάρκ. 9, 14,31)

 

Αν πιστεύεις όλα είναι δυνατά σ΄ αυτόν που πιστεύει: ο Χριστός λέει στον πατέρα που θέλει να κάνει καλά το παιδί του και που, ουσιαστικά αντιπροσωπεύει όλους τους γονείς που ενδιαφέρονται, αγωνιούν και παλεύουν για τα παιδιά τους, τη φράση κλειδί «Αν πιστεύεις». Η πίστη είναι πέρα και πάνω από τη λογική, δε μπαίνει σε καλούπια, δεν εξηγείται λογικά, δε μεταφέρεται από τον ένα στον άλλο, παρά μόνο ως βίωμα. Την πίστη την αισθάνεται κανείς, τη βιώνει, τον μεταβάλλει εσωτερικά, τον αλλοιώνει και του δίνει τη δυνατότητα να «βλέπει» αλλιώς τη ζωή. Εκεί που οι γιατροί είχαν απογοητεύσει τον πατέρα, γιατί από μικρό το παιδί του ήταν άρρωστο, εκεί που η επιστήμη σήκωσε τα «χέρια ψηλά», εκεί που ακόμα και οι μαθητές του Χριστού δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα, έρχεται ο Χριστός να δώσει μια νέα προοπτική, να ρίξει φως στη απελπισία της λογικής και στα όρια της επιστήμης. Αν πιστεύεις, όλα είναι δυνατά, λέει ο Χριστός σε κάποιον που έχει βασανιστεί και βασανίζεται χρόνια με αυτή την αρρώστια του παιδιού. Και δεν του δίνει μόνο ελπίδες, τις πραγματοποιεί κιόλας άμεσα. Την ίδια στιγμή παιδί του γίνεται καλά, θεραπεύεται σωματικά το παιδί και ψυχικά, αποκτώντας πίστη ο πατέρας.

Άπιστη γενιά μέχρι πότε θα είμαι μαζί σας;: ο λόγος του Χριστού είναι ξεκάθαρος! Σε κάθε δυσκολία, πρόβλημα, αμέσως ο άνθρωπος θέτει σε αμφιβολία την πίστη στο Θεό. Με το πρώτο πείραγμα από το ταγκαλάκι, πολύ εύκολα απογοητευόμαστε και λέμε ότι ο Θεός δε μας ακούει, δε μας προσέχει, δε μας αγαπάει. Αλλά και στις ανθρώπινες σχέσεις με τους φίλους, τους γονείς, τους γνωστούς μας, πιο εύκολα βάζουμε το κακό στο μυαλό μας παρά το καλό. Το ταγκαλάκι μας βάζει ιδέες, σκέψεις, κακίες για τους άλλους κι εμείς αμέσως συμφωνούμε μ΄ αυτό που μας προτείνει, δε σκεφτόμαστε, υιοθετούμε τις «ιδέες» του και νομίζουμε στραβά και άσχημα για τους άλλους. Έτσι, πολύ εύκολα γίνονται παρεξηγήσεις, καυγάδες, τσακωμοί. Επίσης, το πονηρό πνεύμα δεν μας αφήνει να ζητήσουμε συγγνώμη. Ενώ κατά βάθος ξέρουμε πότε κάναμε λάθος και πότε φταίμε, την ώρα εκείνη μας ψιθυρίζει λόγια εγωισμού, με αποτέλεσμα να πεισμώνουμε και να μη ζητάμε συγγνώμη. Έτσι, σε εκείνο το παιδί το πονηρό πνεύμα ήταν συνεχώς μέσα του, αλλά και σε κάθε άνθρωπο βάζει συνεχώς κακές σκέψεις και λογισμούς, με αποτέλεσμα να μην μας αφήνει ελεύθερους.

Πιστεύω, Κύριε, βοήθα με στην απιστία μου: ο Χριστός με πατρική αγάπη θεραπεύει ένα άρρωστο παιδί που οι ανθρώπινες δυνάμεις δεν μπορούσαν να το βοηθήσουν. Πρώτα όμως ρωτάει τον πατέρα αν πιστεύει. Η πίστη είναι εκείνη που κάνει τη διαφορά. Ανοίγει την καρδιά του πατέρα στο Χριστό και του δίνει την ευκαιρία του θαύματος, της αγάπης του Χριστού προς τον άνθρωπο για άλλη μια φορά. Η λογική, η απογοήτευση και η απελπισία, πίσω από την οποία βρίσκεται το ταγκαλάκι, είναι καταστάσεις στις οποίες «πέφτουν» μικροί και μεγάλοι. Η ελπίδα στο Θεό, η προσευχή και η νηστεία είναι εκείνα, τα οποία δεν μπορεί να παλέψει το ταγκαλάκι και όταν τα έχουμε, όταν ζητάμε με πίστη τη βοήθεια του Θεού κι εμείς κάνουμε τον αγώνα μας, Εκείνος ευλογεί ό, τι είναι για καλό κι ελευθερωνόμαστε. Το παιδάκι αυτό ελευθερώθηκε από ένα πνεύμα άλαλο και κωφό. Εμείς όταν προσευχόμαστε, νηστεύουμε και πιστεύουμε στο Χριστό ελευθερωνόμαστε από την απογοήτευση, νικάμε τον κακό μας εαυτό, παίρνουμε κουράγιο και δύναμη να παλέψουμε και να καταφέρουμε πράγματα που δεν πιστεύαμε ότι μπορούσαμε.

Το γένος των δαιμόνων δε βγαίνει παρά με προσευχή και νηστεία: το θαύμα που το είδαν όλοι όσοι ήταν μπροστά τους έκανε να δοξάσουν το Θεό. Τα λόγια του Χριστού δείχνουν ότι υπάρχουν πράγματα που γίνονται με τις γνώσεις μας και άλλα που μόνο η προσευχή και η νηστεία μπορεί να τα πετύχει. Εκεί όπου οι δυνάμεις οι ανθρώπινες αποδεικνύονται λίγες, εκεί ο Θεός επεμβαίνει και αλλάζει τα δεδομένα, κάνει το θαύμα που είναι θέμα πίστης. Η προσευχή μας βοηθάει να ξεχωρίζουμε τις δικές μας σκέψεις από αυτές στις οποίες μας ψιθυρίζει το πονηρό πνεύμα και η νηστεία να εξασκούμαστε και να γινόμαστε δυνατοί. Μας μαθαίνει να λέμε «όχι». Ας μην το φοβόμαστε το ταγκαλάκι κι ας μην αφήνουμε την ψυχή μας να επηρεάζεται από αυτό. Με την προσευχή και την δύναμη της πίστης θα βγαίνουμε πάντοτε νικητές στη μάχη μαζί του.

 

Η πίστη, η προσευχή και η νηστεία μας βοηθούνε να ξεχωρίζουμε πότε το ταγκαλάκι μας βάζει κακούς λογισμούς, ώστε να λέμε ΟΧΙ και να το διώχνουμε από τη ζωή μας.

11. Η αυταπάρνηση του Σταυρού

Λίγες ημέρες πριν τη σταύρωσή Του ο Χριστός, αφού κάλεσε κοντά Του τον κόσμο μαζί με τους μαθητές του, τους είπε: Όποιος θέλει να με ακολουθεί, ας απαρνηθεί τον εαυτό του κι ας σηκώσει το σταυρό του και ας με ακολουθεί. Γιατί, όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του, θα τη χάσει, κι όποιος χάσει τη ζωή του για χάρη δική μου και του Ευαγγελίου, αυτός θα τη σώσει. Άλλωστε, τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο αν κερδίσει τον κόσμο ολόκληρο, αλλά χάσει τη ζωή του; Ή τι θα δώσει ο άνθρωπος σαν αντάλλαγμα για τη ζωή του; Όποιος, λοιπόν, ντραπεί για μένα και για τη διδαχή μου στη γενιά τούτη την άπιστη και την αμαρτωλή, και ο Υιός του Ανθρώπου θα ντραπεί γι’ αυτόν όταν έρθει με όλη τη λαμπρότητα του Πατέρα του, μαζί με τους αγίους αγγέλους. Tους έλεγε ακόμα: Πραγματικά, σας λέω, υπάρχουν μερικοί από αυτούς που στέκονται εδώ, οι οποίοι δε θα γευτούν θάνατο, ώσπου να δουν τη βασιλεία του Θεού να έχει έρθει με την αληθινή της δύναμη. (Μάρκ. 8, 34-38, 9,1)

 

Πριν τη Σταύρωσή Του: Την τρίτη Κυριακή της Σαρακοστής προσκυνούμε τον τίμιο Σταυρό του Χριστού. Τον βάζουμε μέσα σε λουλούδια και τον φέρνουμε στη μέση της Εκκλησίας, όπου όλοι τον ατενίζουμε για να πάρουμε δύναμη, τον προσκυνούμε και παρακαλούμε το Χριστό να μας βοηθήσει ώστε να φτάσουμε στο τέλος της Σαρακοστής και στην Ανάσταση με υπομονή και δύναμη, αλλά και να βοηθηθούμε να σηκώσουμε τους δικούς μας σταυρούς, είτε αυτοί έχουν να κάνουν με τις αμαρτίες που όλοι έχουμε είτε με προβλήματα και δυσκολίες στη ζωή μας. Διαβάζουμε αυτό το μικρό απόσπασμα από το Ευαγγέλιο, στο οποίο ο Χριστός μας ζητά να απαρνηθούμε τον εαυτό μας, να σηκώσουμε το σταυρό μας και να Τον ακολουθήσουμε.

 

Όποιος θέλει να με ακολουθεί: Το Ευαγγέλιο δεν είναι υποχρεωτικό για κανέναν. Αν θέλει να ακολουθήσει το Χριστό, ακολουθεί το δρόμο του Ευαγγελίου. Όμως ο Χριστός δεν τάζει ξεκούραση, χαρά και ευχαρίστηση σε όποιον Τον ακολουθεί, αλλά Σταυρό και Ανάσταση. Και είναι ελεύθερος να πάει μαζί Του ή να μην Τον ακολουθήσει. Οι συνέπειες όμως από την απόφαση είναι μεγάλες.

 Όποιος θέλει να σώσει τη ζωή του: η σωτηρία της ζωής σημαίνει να μην μείνει ο άνθρωπος στην αίσθηση ότι η ζωή του σταματά την ώρα του θανάτου, αλλά ότι συνεχίζεται στην αιωνιότητα κοντά στο Χριστό. Για να σώσουμε όμως τη ζωή μας και να την κάνουμε αιώνια, χρειάζεται να τη χάσουμε, δηλαδή να μην βάλουμε τον εαυτό μας ως κέντρο της, αλλά το Χριστό. Χρειάζεται θυσία, δηλαδή παραίτηση από τα δικαιώματά μας, από το να κάνουμε ό,τι θέλουμε και να προσπαθούμε να τηρούμε αυτό που λέει ο Χριστός, να συγχωρούμε δηλαδή, να μην κάνουμε το κακό, να είμαστε αληθινοί, όσο κι αν αυτό μας κουράζει, γιατί δεν μοιάζει να συμφωνεί με τον τρόπο που σκέφτονται οι πολλοί. Ο πιο βαρύς όμως σταυρός είναι να μην αφήνουμε τα ταγκαλάκια, που γίνονται πάθη με ρίζες στην ψυχή μας, να μας νικάνε, ακόμη κι αν μας λένε ευχάριστα. Εμείς να χάνουμε τον εαυτό μας κυρίως μέσα στην αγάπη που γίνεται συγχώρεση.

 Τι θα ωφελήσει τον άνθρωπο αν κερδίσει τον κόσμο όλο; Ο κόσμος μάς λέει ότι είναι το πιο όμορφο να κερδίσουμε τα πάντα, να έχουμε αγαθά, δόξα, χαρές, ομορφιά και όλοι να μιλούνε για μας. Όμως αν λείπει ο  Χριστός από τη ζωή μας, τότε όλα τα προηγούμενα δεν έχουν αξία. Άρα, χωρίς να τα περιφρονούμε και να λέμε ότι δεν τα θέλουμε, χρειάζεται να μην δίνουμε τόση αξία, αλλά να νοιαζόμαστε για τη ζωή κοντά στο Χριστό.

 Όποιος ντραπεί για μένα: σημάδι ότι είμαστε κοντά στο Χριστό είναι να μην ντρεπόμαστε που είμαστε χριστιανοί, αλλά όταν χρειάζεται να το δείχνουμε. Και το σημείο ότι είμαστε χριστιανοί είναι ο σταυρός του Χριστού. Κάνουμε λοιπόν το σταυρό μας όταν περνούμε έξω από την εκκλησία, όταν τρώμε, όταν ξυπνάμε και όταν κοιμόμαστε, όταν είμαστε στο σχολείο και γίνεται η προσευχή και κάθε ώρα και στιγμή που ξεκινάμε κάτι στη ζωή μας που είναι ξεχωριστό. Φοράμε ακόμη σταυρό επάνω μας. Όταν ομολογούμε μ’ αυτό τον τρόπο το Χριστό και Εκείνος δεν θα μας ξεχάσει όταν έρθει και πάλι στον κόσμο, στην Δευτέρα Παρουσία.

 Δε θα γευτούν θάνατο: ο Χριστός εννοεί ότι ο θάνατος δεν θα αγγίξει όλους όσους αγαπούνε το Χριστό και θέλουν να είναι κοντά Του και να πάρουν μέρος στη ζωή της Εκκλησίας που είναι η Βασιλεία Του. Οι άγιοι δεν γεύονται θάνατο, γιατί γνωρίζουν πως τους περιμένει η ανάσταση, τόσο της ψυχής που βρίσκεται αμέσως μετά το θάνατο στο Χριστό, στον ουρανό, αλλά και του σώματος, όταν γίνει και πάλι η Δευτέρα Παρουσία. Η Εκκλησία είναι ο ερχομός της Βασιλείας του Θεού με όλη τη δύναμη και την μεγαλοπρέπεια. Και για να είναι μέλος κανείς της Εκκλησίας χρειάζεται να έχει αυταπάρνηση, να ξεχάσει τον εαυτό του, να σηκώνει το σταυρό του και να ακολουθεί το Χριστό. Από την παιδική μας ηλικία ας μάθουμε να είμαστε παιδιά του σταυρού και της ανάστασης, να κάνουμε το σταυρό μας, να νικάμε τις μικρές ή τις μεγαλύτερες κακίες και να ομολογούμε με αγάπη ότι πιστεύουμε στο Χριστό όντας μέλη της Εκκλησίας. Και ο Χριστός πάντοτε θα μας δίνει δύναμη και θα είναι κοντά μας, για να κάνουμε πάντοτε το καλό.

 

Ο μεγαλύτερος σταυρός στη ζωή μας είναι τα πάθη και οι κακίες. Με τη βοήθεια του Χριστού απαρανιόμαστε τον εαυτό μας, σηκώνουμε το σταυρό μας και ανασταινόμαστε στην Εκκλησία.

10. Ο παραλυτικός της Καπερναούμ

Ο Χριστός, καθώς δίδασκε τους ανθρώπους, περνούσε από διάφορες περιοχές της Γαλιλαίας. Κάποτε μπήκε στην Καπερναούμ και μαθεύτηκε ότι βρίσκεται σε κάποιο σπίτι. Αμέσως τότε μαζεύτηκαν τόσο πολλοί, που δε χωρούσαν ούτε στο χώρο μπροστά από την πόρτα. Kαι αυτός τους κήρυττε τη διδαχή του. Τότε έρχονται σ’ αυτόν κουβαλώντας έναν παράλυτο, που τον σήκωναν τέσσερις άνθρωποι. Kι επειδή δεν μπορούσαν να τον πλησιάσουν εξαιτίας του πλήθους, αφαίρεσαν τη στέγη του σπιτιού στο οποίο βρισκόταν, κι αφού άνοιξαν μια τρύπα, κατέβασαν το κρεβάτι που ήταν ξαπλωμένος ο παράλυτος. Kαι σαν είδε ο Iησούς την πίστη τους, λέει στον παράλυτο: Παιδί μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου. Εκεί, όμως, κάθονταν και μερικοί από τους νομοδιδάσκαλους, που συλλογίζονταν στο νου τους: Tι βλαστημάει αυτός έτσι; Ποιος μπορεί να συγχωρεί αμαρτίες παρά μονάχα ένας, ο Θεός; Kι επειδή ο Iησούς κατάλαβε αμέσως με το πνεύμα του ότι διαλογίζονται έτσι μέσα τους, τους είπε: Γιατί τα σκέφτεστε αυτά μέσα στο νου σας; Tι είναι ευκολότερο να πω στον παράλυτο: Έχουν συγχωρηθεί οι αμαρτίες σου ή να πω: Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα; Για να δείτε όμως, ότι ο Υιός του Ανθρώπου έχει εξουσία να συγχωρεί αμαρτίες πάνω στη γη, λέει στον παράλυτο, σε σένα λέω, σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου. Σηκώθηκε τότε αμέσως και παίρνοντας το κρεβάτι του βγήκε μπροστά σε όλους, έτσι που άρχισαν όλοι να θαυμάζουν και να δοξάζουν το Θεό λέγοντας: Ποτέ δεν ξανάδαμε κάτι τέτοιο. (Μάρκ. 2, 1-12)

 

Οι άνθρωποι που κουβαλούσαν τον παράλυτο είχαν πίστη στο Χριστό ότι μπορούσε να θεραπεύσει τον άρρωστο, αλλά και αγάπη προς τον ίδιο τον παράλυτο. Γι’ αυτό και δε διστάζουν να κάνουν μια κίνηση που μαρτυρεί αυτή την αγάπη. Χαλάνε τη στέγη. Φανταζόμαστε τις διαμαρτυρίες τόσο του ιδιοκτήτη του σπιτιού, όσο και των άλλων ανθρώπων για την πράξη των τεσσάρων φίλων ή συγγενών του παράλυτου. Όμως ο Χριστός βλέπει την πίστη τους και την θαυμάζει. Είναι ωραίο να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να βοηθήσουμε κάποιον άνθρωπο να πλησιάσει το Χριστό. Να νιώθουμε ότι η αγάπη για τον άνθρωπό μας είναι την ίδια στιγμή μια πρόκληση να τον φέρουμε κοντά στο Θεό. Μόνο τότε μπορεί ο άνθρωπός μας να βρει αληθινή χαρά στη ζωή του.

Παιδί μου, σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου: ο Χριστός βλέπει την ψυχή του παράλυτου. Την υπομονή και την καρτερικότητα με την οποία δέχεται την αρρώστια του. Το ότι ζητά από τους φίλους του να τον φέρουν σε συνάντηση με το Χριστό γιατί πιστεύει ότι Εκείνος μπορεί να τον θεραπεύσει. Το ότι διάλεξε καλούς φίλους, που έχουν αγάπη για το Θεό. Κι έτσι ο Χριστός του δίνει πρώτα την γιατρειά της ψυχής. Η αληθινή αγάπη δεν έγκειται μόνο στην ίαση του σώματος. Πρωτίστως ξεκινά από την ίαση της ψυχής.

Γιατί τα σκέφτεστε αυτά στις καρδιές σας; Οι σωστοί εκείνης της εποχής, οι νομοδιδάσκαλοι, δεν έχουν ούτε την πίστη ούτε την αγάπη των τεσσάρων φίλων του παράλυτου. Αντί να χαρούν για το ότι ο παράλυτος βρίσκει νόημα και παρηγοριά κοντά στο Χριστό και συγχωρούνται οι αμαρτίες του, αυτοί ψάχνουν να βρούνε αφορμή να κατηγορήσουν το Χριστό. Έτσι αμφισβητούν το ότι ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού. Αυτό που οι ίδιοι δεν μπορούν να κάνουν, να συγχωρήσουν δηλαδή τις αμαρτίες, το αμφισβητούν σ’ Εκείνον που έχει τη δύναμη να το κάνει πράξη. Απουσιάζει η πίστη και η αγάπη και γι’ αυτό δεν μπορούν να βοηθήσουν ουσιαστικά κανέναν άνθρωπο.

 Σήκω, πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα: ο Χριστός τους δείχνει ότι δεν συγχωρεί μόνο τις αμαρτίες, αλλά και δίνει και την σωματική υγεία στους ανθρώπους. Τίποτε δεν είναι αδύνατο για Εκείνον. Αρκεί κάποιος να Τον πλησιάσει. Κι αν δεν μπορεί ο ίδιος, να έχει βοήθεια από άλλους. Αυτός είναι ένας από τους δρόμους που έχουμε να ακολουθήσουμε στη ζωή μας. Να βοηθήσουμε εκείνους που δεν μπορούν. Με την προσευχή και την αγάπη. Αλλά και με το να δείχνουμε την δύναμη της πίστης μας μπροστά στους άλλους, μικρότερους και μεγαλύτερους. Δεν ντρεπόμαστε να δείξουμε ότι πιστεύουμε. Δεν ντρεπόμαστε να βοηθήσουμε τους άλλους. Δεν κλεινόμαστε στον εαυτό μας ούτε γκρινιάζουμε και αμφισβητούμε, αλλά χαιρόμαστε όταν οι άνθρωποι έρθουν κοντά στο Θεό. Αυτός είναι και ο δρόμος και ο τρόπος της Εκκλησίας. Να μας βοηθά κι εμείς με τη σειρά μας να βοηθάμε όλους να έρθουν κοντά στο Χριστό. Και τότε είμαστε πραγματικοί φίλοι τους.

 

9. Η Νηστία

Κάθε πότε νηστεύουμε στην Εκκλησία

 

  • Το πρωί της ημέρας που θα κοινωνήσουμε

  •  Κάθε Τετάρτη και Παρασκευή 

  • Την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή (από την Καθαρή Δευτέρα μέχρι και το Μέγα Σάββατο) 

  • Από 1-14 Αυγούστου για την Παναγία μας 

  • Από τις 15 Νοεμβρίου ως τις 24 Δεκεμβρίου (για τα Χριστούγεννα) 

  • Από την Δευτέρα μετά την Κυριακή των Αγίων πάντων, μέχρι και τις 28 Ιουνίου (των Αγίων Αποστόλων)

  •  Την παραμονή των Θεοφανείων (5 Ιανουαρίου)

  • Tης Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου) 

  • Την ημέρα της αποτομής της κεφαλής του Προδρόμου (29 Αυγούστου)

 

Πώς μπορούν τα παιδιά να νηστεύουν

 

  • Νηστεία από την τηλεόραση 

  • Νηστεία από τον υπολογιστή και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια 

  • Νηστεία από τους καυγάδες 

  • Νηστεία από την τεμπελιά

  •  Νηστεία από τις άσχημες λέξεις 

  • Νηστεία από τις κακές σκέψεις

  •  Νηστεία από φαγητά και γλυκά που μας αρέσουν 

  • Νηστεία από την λαιμαργία

  •  Νηστεία από αρτύσιμα φαγητά, όσο μπορούμε και όσο το σπίτι μας επιτρέπει

8. Μιλώ για το Χριστό σ’ όλο τον κόσμο

Ο Χριστός, αφού βαπτίσθηκε στον Ιορδάνη ποταμό από τον Ιωάννη, αποφάσισε να πάει στη Γαλιλαία. Πριν ξεκινήσει, κάλεσε κοντά Του κάποιους που έμελε να γίνουν οι μαθητές Του. Βρίσκει λοιπόν τον Φίλιππο, που καταγόταν από την Βηθσαϊδά, την πατρίδα του Ανδρέα και του Πέτρου και του λέει: «Έλα μαζί μου». Βρίσκει ο Φίλιππος τον Ναθαναήλ και του λέει: «Αυτόν που προανάγγειλε ο Μωυσής στο νόμο, και οι προφήτες, τον βρήκαμε. είναι ο Ιησούς, ο γιός του Ιωσήφ από τη Ναζαρέτ». «Μπορεί από τη Ναζαρέτ να βγει κάτι καλό;» τον ρώτησε ο Ναθαναήλ. «Έλα και δες μόνος σου», του λέει ο Φίλιππος. Ο Ιησούς είδε τον Ναθαναήλ να πλησιάζει και λέει γι’ αυτόν: «Να ένας γνήσιος Ισραηλίτης, χωρίς δόλο μέσα του». «Από πού με ξέρεις;» τον ρωτάει ο Ναθαναήλ. Και ο Ιησούς του απάντησε: «Προτού σου πει ο Φίλιππος να ‘ρθεις, σε είδα που ήσουν κάτω απ’ τη συκιά». Τότε ο Ναθαναήλ του είπε: «Διδάσκαλε, εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, εσύ είσαι ο βασιλιάς του Ισραήλ». Κι ο Ιησούς του αποκρίθηκε: «Επειδή σου είπα πως σε είδα κάτω από τη συκιά, γι’ αυτό πιστεύεις; Θα δεις μεγαλύτερα πράγματα απ’ αυτά». Και του λέει: «Σας βεβαιώνω ότι σύντομα θα δείτε να έχει ανοίξει ο ουρανός, και οι άγγελοι του Θεού να ανεβαίνουν και να κατεβαίνουν πάνω στον Υιό του Ανθρώπου. (Ιωάν. 1, 44-52)

Η Εκκλησία μας την Κυριακή της Ορθοδοξίας μάς υπενθυμίζει την ανάγκη να αναζητούμε την αλήθεια, δηλαδή το πρόσωπο του Χριστού, να διακηρύττουμε την πίστη μας τόσο σ’ αυτούς που γνωρίζουμε όσο και σε όλο τον κόσμο με τα έργα μας. Γι’ αυτό και ορίζει να διαβάζουμε το Ευαγγέλιο της κλήσης του Φιλίππου από το Χριστό και του Ναθαναήλ από τον Φίλιππο.

 

«Έλα μαζί μου»: Είναι το κάλεσμα που απευθύνει ο Χριστός σε κάθε άνθρωπο, να σχετιστούμε μαζί του με αγάπη και εμπιστοσύνη. Δε μας καλεί να γίνουμε υποτελείς σ’ Αυτόν, αλλά φίλοι μαζί Του. Αρκεί να θέλουμε από την καρδιά μας να Τον γνωρίσουμε. Μόνη προϋπόθεση είναι η αληθινή θέληση.

«Τον βρήκαμε»: Για να βρούμε κάτι σημαίνει ότι το αναζητάμε, έστω και ανεπίγνωστα κάποιες φορές. Βρίσκει όποιος ψάχνει και βρίσκει ό, τι ψάχνει. Αν αναζητούμε τον εαυτό μας, θα τον βρούμε, αν αναζητούμε απολαύσεις, τις βρίσκουμε, αν θέλουμε ανθρώπους, θα έρθουν. Αν αναζητούμε το Θεό, μάς αποκαλύπτεται! Αυτό συμβαίνει και με το Φίλιππο και το Ναθαναήλ!

«Έλα και δες»: Τα λόγια πολλές φορές δεν πείθουν και άλλοτε είναι περιττά. Η προαίρεση, δηλαδή η διάθεση της καρδιάς μας και η προσωπική εμπειρία είναι που θα μας κάνουν να πειστούμε πως βρήκαμε αυτό(ν) που αναζητούσαμε. Αυτή ας είναι και η δική μας προτροπή προς όλους όσους γνωρίζουμε, φίλους και συμμαθητές [80] μας. Να τους καλέσουμε να έρθουν να γνωρίσουν την Εκκλησία και το Χριστό. Αυτό είναι και το νόημα της ιεραποστολής που όλοι καλούμαστε να ακολουθήσουμε. Έτσι ίσως μεταδοθεί κάτι από το προσωπικό μας εκκλησιαστικό βίωμα, ελεύθερα. Αν θα Τον ακολουθήσουν είναι προσωπική τους επιλογή.

«Σας βεβαιώνω… στον Υιό του Ανθρώπου»: Όποιος πιστεύει στο Χριστό δεν Τον γνωρίζει εξαρχής ολοκληρωτικά. Όσο προχωράει η σχέση μας και ζούμε με αγάπη και εμπιστοσύνη σ’ Αυτόν, Εκείνος μάς αποκαλύπτεται συνεχώς όλο και περισσότερο. Μας αποκαλύπτεται στην καρδιά. Από εκεί ξεκινάνε όλα. Τότε καταλαβαίνουμε πως ελάχιστα μόνο Τον γνωρίζαμε ως τότε. Ο δρόμος είναι μακρύς. Δίνει και μια υπόσχεση εδώ ο Χριστός: πως ο κόσμος ο ουράνιος και ο κόσμος ο επίγειος θα ενωθούν και θα συνυπάρξουν. Οι άνθρωποι θα γευτούν τα αγαθά του ουρανού, που είναι η Βασιλεία του Θεού και είναι κάτι που ήδη ξεκίνησε με την Ενανθρώπισή Του για να ολοκληρωθεί με τη Δευτέρα Παρουσία Του. Με αυτά τα λόγια του Χριστού φανερώνεται ακόμη η θεϊκή Του φύση. Επιπλέον χρησιμοποιώντας τη φράση «Υιός του Ανθρώπου», αποδεικνύει ότι είναι και άνθρωπος. Δείχνει ότι ο Χριστός παρόλο που ήταν Θεός, έγινε άνθρωπος προκειμένου να ανοίξει την πόρτα προς τον ουρανό και να βοηθήσει τους ανθρώπους να εισέλθουν στον Παράδεισο. Το χρέος της πίστης μας είναι να την μεταδίδουμε και σε άλλους. Γι’ αυτό και η Εκκλησία κάνει ιεραποστολή. Μαθαίνει δηλαδή και σε άλλους ανθρώπους, σε χώρες της Αφρικής και της Ασίας, αλλά και σε άλλα μέρη του κόσμου την πίστη, με τη βοήθεια της ιεραποστολής. Ιερείς και λαϊκοί, άνδρες και γυναίκες πηγαίνουν εκεί και μιλούνε και δείχνουν το Χριστό και τη ζωή της Εκκλησίας στους ανθρώπους. Αξίζει λοιπόν η προσευχή μας για εκείνους, αλλά και η διάθεσή μας να μιλήσουμε και στην ζωή μας σε όσους γνωρίζουμε για το Χριστό και με λόγια και με έργα.

 

7. Η Δευτέρα Παρουσία και η Τελική Κρίση

6. Ο εγωιστής γίγαντας

Μια όμορφη ιστορία για να παρακολουθήσετε με τους γονείς και τ' αδέρφια σας αυτό το τριήμερο. Καλή σαρακοστή να έχουμε και να θυμηθούμε να αφήσουμε το Χριστό να μπει στον κήπο της καρδιάς μας!!

5. Το Τριώδιο

Καλό Τριώδιο παιδιά!!

4. Οι Τρεις Ιεράρχες

3. Ο Μέγας Αθανάσιος

2. Τα Άγια Θεοφάνεια

  • Το Ευαγγέλιο της Κυριακής μετά τα Φώτα

1. Πρωτοχρονιά

  • Ο Μέγας Βασίλειος

  • Το έθιμο της Βασιλόπιτας