20-2-2022 ΕΧΕΙΣ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ!

Πηγή: http://www.diakonima.gr/2021/02/07/ist-mattheou-i-paravoli-ton-talanton-mitropolitis-antinois-panteleimon-lampadarios/

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Μιά από τίς πιό διδακτικές παραβολές πού ύπάρχουν στό ιερό Εύαγγέλιο είναι ή παραβολή «των Ταλάντων»:

ΔΙΗΓΗΣΗ (Ματθ. κε' 14-30)

Κάποτε ζοϋσε ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος, πού έτοιμαζόταν γιά μεγάλο ταξίδι. Θά άπουσίαζε άρκετό καιρό. Κάλεσε λοιπόν τούς δούλους του καί τούς παρέδωσε τά ύπάρχοντά του. Τούς μοίρασε τάλαντα[1]. Γιατί; Γιά νά έργαστούν μέ αύτά τά χρήματα καί νά τά αύξήσουν, έως ότου έκεΐνος έπιστρέψει — άγνωστο πότε.

Στόν πρώτο έδωσε πέντε τάλαντα, στό δεύτερο δύο, στόν τρίτο ένα. Άνισα τά μοίρασε. Όχι όμως καί άδικα. Διότι τούς γνώριζε όλους καλά. Ήξερε τί ικανότητες είχε ό καθένας καί άναλόγως πρός αύτές τά μοίρασε. Καί άμέσως έφυγε γιά τό ταξίδι του.

Τί έκαναν τότε οί δούλοι - διαχειριστές τής περιουσίας τού άρχοντα; Εκείνος πού πήρε τά πέντε τάλαντα έτρεξε γεμάτος όρεξη καί παλμό, καί ρίχτηκε μέ ζήλο στή δουλειά. Δέν ύπολόγισε κόπους καί δυσκολίες. Αγωνίστηκε. Καί τά πέντε τάλαντα τά διπλάσιασε. Τά έκανε δέκα! Τό ίδιο έκανε καί ό δεύτερος δούλος. Μέ τόν ίδιο ζήλο καί τήν ίδια προθυμία φρόντισε νά άξιοποιήσει καί νά αύξήσει τά δύο τάλαντα πού τού έμπιστεύθηκε ό Κύριός του. Έργάσθηκε. Τδρωσε. Κόπιασε. Κι έτσι διπλάσιασε καί αύτός τά τάλαντά του! Τί έγινε όμως μέ τόν τρίτο δούλο; Εκείνος δέν φέρθηκε όπως οί δύο πρώτοι. Πήρε τό τάλαντο, μά τίποτε δέν έκανε μ' αύτό. Δέν δραστηριοποιήθηκε. Δέν έργάσθηκε νά τό άξιοποιήσει. Τί έκανε; Έσκαψε τή γή καί τό έκρυψε έκεΐ. Δέν τό έχασε βέβαια, ούτε τό σπατάλησε άλλά έδειξε άμέλεια καί δέν έργάστηκε νά τό έπαυξήσει.

Πέρασε χρόνος πολύς κι έπέστρεψε ό άρχοντας κοντά τους πάλι. Τούς άφησε άρκετό καιρό γιά νά δουλέψουν μέ τά τάλαντά τους. Καιρός τώρα νά άποδώσουν τό λογαριασμό τους.

Ό δούλος πού είχε πάρει τά πέντε τάλαντα πλησίασε χαρούμενος καί ειρηνικός. -Κύριε, λέγει μέ σεβασμό, πέντε τάλαντα μού παρέδωσες, ορίστε καί άλλα πέντε τάλαντα, πού κέρδισα μέ αύτά.

Ό κύριός του εύχαριστήθηκε έξαιρετικά.

-Εύγε, «δούλε άγαθέ καί πιστέ»! φώναξε. Πραγματικά πιστός καί έργατικός άποδείχθηκες. Τι7 αύτό καί έγώ τώρα θά σέ έγκαταστήσω σέ πολλά. Έλα λοιπόν νά μπεις μέσα στό παλάτι γιά ν' άπολαύσεις μαζί μου τή δική μου χαρά!

Πλησίασε καί ό δεύτερος δούλος.

-Κύριε, λέγει καί αύτός μέ σεβασμό, σού έπιστρέφω τά δύο τάλαντα πού μού έδωσες, καί άλλα δύο τάλαντα πού κέρδισα μέ αύτά.

Εύχαριστήθηκε πολύ ό κύριος καί άπ' αύτόν. Καί τόν έπαίνεσε άκριβώς μέ τά ίδια λόγια πού είχε έπαινέσει καί τόν πρώτο: «εύ, δούλε άγαθέ καί πιστέ! έπί ολίγα ής πιστός, έπί πολλών σε καταστήσω· είσελθε εις τήν χαράν τού κυρίου σου».

Έφθασε τώρα καί ή σειρά τού τρίτου. Αύτός πλησίασε τόν κύριό του μέ όψη σκοτεινή καί γεμάτος μίσος ξεστόμισε λόγια άδικα, συκοφαντικά:

-«Κύριε· έγνων σε ότι σκληρός εί άνθρωπος». Είσαι άπαιτητικός καί άδικος. Ζητείς νά θερίσεις έκεΐ όπου έσύ δέν έσπειρες. Καί μαζεύεις στήν άποθήκη σου άπό τό άλώνι πού δέν σκόρπισες καί δέν λίχνισες τόν άλωνισμένο καρπό. Γιά νά άπαλλαγώ άπό τό βάρος καί τήν
εύθύνη πού μοϋ δημιουργούσε τό τάλαντό σου, έσκαψα καί τό έκρυψα στη γη. Όρίστε, λοιπόν, σοϋ τό δίνω πίσω.

Ήταν δυνατό νά μην αισθανθεί αγανάκτηση ό κύριός του;

-Κακέ δούλε καί τεμπέλη!... είπε. Καί μόνο στην τράπεζα άν τό κατέθετες, όπως έπρεπε, θά είχα νά τό παραλάβω με τόν τόκο τό ποσό πού μού άνήκει.

Καί άμέσως πρόσταζε αύστηρά τούς ύπηρέτες του:

-Πάρτε του τό τάλαντο καί δώστε το σ' εκείνον πού έχει τά δέκα τάλαντα. Σ' έκεΐνον πού τά αύξάνει μέ ζήλο καί έπιμέλεια θά τού δοθούν καί άλλα καί θά τού περισσεύουν... Καί τόν άχρηστο δούλο βγάλτε τον άπ' έδώ. Ρίξτε τον στό πιό άπομονωμένο καί άπομακρυσμένο άπό τη βασιλεία μου σκοτάδι νά βασανίζεται...

Σύνθημα: Άξιοποιώ τά χαρίσματα πού μού έδωσε ό Θεός.

 

Πηγή: https://synathlountes.agonistes.gr/

5-2-2022 Ο Θεός Δημιουργός του ανθρώπου

Πηγή: https://orthodoxoiorizontes.gr/Palaia_Diathikh_Biblio/H_dhmiourgia_tou_kosmou/H_dhmiourgia_tou_kosmou_ek_tou_mhdenos.htm

Η δημιουργία του ανθρώπου σύμφωνα με την Αγία Γραφή (Γένεσις κεφ. Β' 5-7, 18, 21-22).

Η δημιουργία του ανθρώπου έγινε με ξεχωριστό τρόπο. Ενώ τα άλλα όντα δημιουργήθηκαν με ένα πρόσταγμά Του, για τον άνθρωπο φαίνεται ότι συσκέπτονται και τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας. Δεν αρκείται μόνο στον λόγο αλλά κατά κάποιον τρόπο εργάζεται ο Θεός. Βέβαια, ο ιερός Χρυσόστομος λέει ότι: «Μη φανταστείς ότι ο Θεός έχει χέρια και πόδια και στόμα. Ο Θεός είναι Πνεύμα άυλο. Με τις ανθρώπινες αυτές εκφράσεις, που είναι πιο προσιτές σε μας, θέλει να δείξει ότι για τον άνθρωπο χρησιμοποίησε ξεχωριστό τρόπο δημιουργίας».

Ο άνθρωπος είναι πλασμένος «κατ' εικόνα» Θεού, με χαρίσματα: έχει νου, ελευθερία, την εξουσία να είναι το «αφεντικό» της υπόλοιπης κτίσης, πλάσθηκε αθάνατος - και θα παρέμεινε αθάνατος, αν δεν αμάρτανε.

Είναι πλασμένος «καθ' ομοίωσιν». Προορισμός του ανθρώπου είναι να ομοιάσει τον Θεό στην αγιότητα και στην αρετή. «Άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιος ειμί» (Α' Πέτρου, Α' 16).

Σύνθημα: «Σκοπός και προορισμός μας η αγιότητα».

28-1-2022 Υπαπαντή: Η Ορθόδοξη γιορτή της Μητέρας

Αυτήν την ημέρα από το 1929 έχει καθιερώσει η Ελληνορθόδοξη Παράδοσή μας, σαν σημείο αναφοράς για την Ελληνίδα Ορθόδοξη Μητέρα τιμώντας τους κόπους, τις θυσίες και την ανεκτίμητη προσφορά της στην οικογένεια και την κοινωνία μας.

Τότε, η γιορτή της Μητέρας, είχε καθιερωθεί επίσημα να εορτάζεται στις 2 Φεβρουαρίου, ημέρα της Υπαπαντής του Σωτήρος Χριστού ημέρα προσφοράς στο Θεό, του Τεσσαρακονθήμερου Χριστού, από την Αγία Μητέρα Του, την Παναγία.

Ήταν απόλυτα δικαιολογημένη η επιλογή της ημέρας αυτής ως ημερομηνία γιορτής της Μάνας, καθότι η Παναγία μας είναι η κατά χάριν Μητέρα όλων των χριστιανών, αφού ο Χριστός είναι ο κατά χάριν αδελφός μας και τούτο διότι προσέλαβε την ανθρώπινη φύση για να την θεώσει και να μας καταστήσει συγκληρονόμους της Βασιλείας του Θεού.

Το γεγονός και μόνο, ότι κάθε νέα Χριστιανή μητέρα, σαράντα ημέρες μετά την γέννηση του παιδιού της, το πηγαίνει στην Εκκλησία για να το προσφέρει στο Θεό και η ίδια να πάρει την ευχή, αποδεικνύει την σταθερή πεποίθηση ότι αυτή είναι η Oρθόδοξη Xριστιανική πίστη και ενέργεια.

Σύνθημα: <<Τίμα τον πατέρα σου και την Μητέρα σου>>.

 

Πηγή: https://www.ekklisiaonline.gr/nea/ypapanti-i-orthodoxi-giorti-tis-miteras/

22-1-2022 Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Η δημιουργία του κόσμου "εκ του μηδενός"

Η Αγία Γραφή μας διδάσκει ότι τον κόσμο ολόκληρο τον δημιούργησε ο Θεός από το τίποτα, «εκ του μηδενός». Τον δημιούργησε από απέραντη αγάπη, μόνο με τον παντοδύναμο λόγο Του. Αυτός, που υπήρχε πριν από τον κόσμο, πρόσταξε και έγιναν όλα μέσα σε έξι δημιουργικές μέρες, σε έξι δηλαδή χρονικά διαστήματα, πού δεν ξέρουμε πόση διάρκεια είχαν.

Στην αρχή ο Θεός δημιούργησε την ύλη. Μετά δημιούργησε τον ουρανό και τη γη.

 Όταν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, η γη ήταν αόρατη και ασχημάτιστη. Χάος απέραντο απλωνόταν παντού και πυκνό σκοτάδι. Η γη δεν είχε καμιά μορφή. Στεριά και θάλασσα ανακατωμένα. Ήταν όλα πέρα πέρα μια σκοτεινή ερημιά. Πουθενά άνθρωπος, ούτε ζώο, ούτε πουλί, ούτε ψάρι, ούτε φυτό, τίποτε.

Και είπε τότε ο Θεός:

«Φως! Να γίνει φως!».

Κι απλώθηκε αμέσως φως λαμπρό.

Και τότε ο Θεός έδωσε στο φως το όνομα ημέρα και το πυκνό σκοτάδι το ονόμασε νύχτα. Αυτή ήταν η πρώτη ημέρα.

Τη δεύτερη ήμερα είπε ό Θεός:

«Να γίνει το στερέωμα».

Και τότε έγινε ο ωραίος και γαλανός ουρανός.

Την τρίτη ήμερα είπε ο Θεός: «Να συγκεντρωθούν τα νερά… και να φανεί η στεριά». Έτσι κι έγινε. Με πρόσταγμά του ο Θεός, όλα τα νερά που σκέπαζαν τη γη μαζεύτηκαν. Έτσι σχηματίστηκαν οι θάλασσες και φάνηκε η στεριά. Ξεχώρισε ο Θεός τη στεριά και την είπε γη και τα πολλά νερά τα είπε θάλασσα.

Έπειτα είπε ο Θεός:

«Να πρασινίσει η γη…». Έτσι κι έγινε. Την ευλόγησε και της είπε. Πάντα δέντρα και χορτάρι να βλασταίνουν από τα σπλάχνα σου. Οι σπόροι να πέφτουν από τους καρπούς σου και πάλι να ξαναφυτρώνουν».

Η γη έγινε καταπράσινη. Χορτάρι, θάμνοι και δέντρα όλων των ειδών φύτρωσαν παντού. Και είδε ο Θεός ότι ήταν καλό.

Την τέταρτη ημέρα είπε ο Θεός: «Για να ξεχωρίζει η ημέρα από τη νύχτα, να γίνουν δύο φωτεινά σώματα στο στερέωμα του ουρανού».

Έτσι κι έγινε. Δημιούργησε ο Θεός τα δύο μεγάλα φωτεινά σώματα, το μεγαλύτερο για να κυριαρχεί την ημέρα, και το μικρότερο για να κυριαρχεί τη νύχτα. Έτσι ο ήλιος πρόβαλε στην Ανατολή. Και άμα βασίλεψε αυτός, βγήκε τη νύχτα το φεγγάρι.

Κι έπειτα δημιούργησε όλα τ' αστέρια και τα έβαλε στον ουρανό, για να λάμπουν στο σκοτάδι και να φωτίζουν τη γη... Και είδε ο Θεός ότι ήταν καλό.

Όταν ξημέρωσε η πέμπτη ημέρα, είπε ο Θεός: «Να γεμίσουν τα νερά με πλήθος ψάρια και πλήθος πουλιά να πετούν στον ουρανό…».

Το 'πε κι έγινε. Ο Κύριος ο Θεός δημιούργησε τα ψάρια, μικρά και μεγάλα πού γέμισαν τις θάλασσες. Δημιούργησε και τα πτηνά, που άρχισαν να πετούν στον αέρα. Τα ευλόγησε λοιπόν όλα… Και είδε ο Θεός ότι ήταν καλό.

Όταν ξημέρωσε η έκτη ήμερα, ο Θεός είπε: «Ας γεννήσει η γη σήμερα κάθε είδος ζωντανού οργανισμού. Όλα τα είδη των ζώων, των ερπετών και των θηρίων».

Έτσι κι έγινε. Ο Κύριος ο Θεός δημιούργησε όλα τα είδη των ζώων και των ερπετών της γης.

Σύνθημα: Πιστεύω εις έναν Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης.

 

Πηγή: https://orthodoxoiorizontes.gr/Palaia_Diathikh_Biblio/H_dhmiourgia_tou_kosmou/H_dhmiourgia_tou_kosmou_ek_tou_mhdenos.htm

15-1-2022 Άγιος Γεώργιος ο Νέος εξ Ιωαννίνων

Ο Άγιος Γεώργιος γεννήθηκε το 1808 μ.Χ. στο χωριό Τζούρχλι (ή Τζούραλη) της επαρχίας Γρεβενών (σήμερα φέρει την ονομασία Άγιος Γεώργιος), από γονείς φτωχούς γεωργούς, τον Κωνσταντίνο και τη Βασίλω. Ο Γεώργιος, επειδή οι γονείς του ήταν φτωχοί, παρέμεινε αγράμματος. Ορφάνεψε σε παιδική ηλικία και πήγε στα Ιωάννινα, όπου έγινε Ιπποκόμος του Χατζή Αβδουλά, αξιωματικού του Ιμίν πασά, στον οποίο και παρέμεινε για οκτώ χρόνια.

Κατά τον Οκτώβριο του 1836 μ.Χ. συκοφαντήθηκε από εχθρούς του Τούρκους, ότι δήθεν, προηγουμένως εξισλαμίστηκε και κατόπιν επανήλθε στη χριστιανική θρησκεία. Μπροστά στον κριτή ο Γεώργιος απολογήθηκε με θάρρος και απέδειξε ότι ποτέ δεν έγινε αρνησίθρησκος. Έτσι, αφού βρέθηκε και απερίτμητος τον άφησαν ελεύθερο.

Αργότερα πήρε σύζυγο ονόματι Ελένη και στις 30 Δεκεμβρίου του 1837 μ.Χ. γεννήθηκε το παιδί τους, που 8 μέρες μετά, στις 7 Ιανουαρίου, εορτή του Προδρόμου, βαπτίστηκε και, λόγω της ημέρας, έλαβε το όνομα Ιωάννης.

Στην συνέχεια, ο Γεώργιος, προσλήφθηκε Ιπποκόμος του μουσελίμη Φιλιατών και πήγε στην πόλη αυτή. Κατόπιν με άδεια του αφέντη του, ήλθε στα Ιωάννινα για δικές του υποθέσεις, όπου την 12η Ιανουαρίου 1838 μ.Χ., ημέρα Τετάρτη, κάποιος Οθωμανός τον συκοφάντησε ότι δήθεν ήταν προηγουμένως Τούρκος και ξανάγινε χριστιανός. Έτσι συνελήφθη, φυλακίστηκε και με τη βία οι Τούρκοι προσπαθούσαν να τον αλλαξοπιστήσουν. Ο Γεώργιος όμως, παρέμεινε αμετάπειστος, ομολογώντας τον Χριστό. Μάταια λαός και κλήρος προσπαθούσαν να τον πείσουν να δραπετεύσει από τη φυλακή. Αυτός επέμενε να μαρτυρήσει για τον Χριστό. Τρεις φορές που οδηγήθηκε στον κριτή, συνεχώς ομολογούσε την πίστη του.

Έτσι τη Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 1838 μ.Χ., ο Γεώργιος απαγχονίστηκε στην αγορά. Τρεις ημέρες έμεινε κρεμασμένος στην αγχόνη και στο διάστημα αυτό κάθε βράδυ ένα ουράνιο φως έλαμπε στο κεφάλι του. Από την ώρα δε εκείνη ένας καταιγισμός θαυμάτων πλημμύρισε την πόλη. Πλήθος παραλύτων και πασχόντων από ποικίλες ασθένειες προστρέχοντας στον άγιο λάμβαναν τη θεραπεία τους. Ακόμη και «μια Τούρκα (Τουρκάλα) άρπαξε την κάλτσα από το πόδι του αγίου και έτρεξεν εις μίαν άρρωστη Τούρκα, ήτις εθεραπεύθη αμέσως». Γι’ αυτό και στις εικόνες ο άγιος εικονίζεται κρεμασμένος και φορώντας κάλτσα μόνο στο ένα πόδι, η πρώτη μάλιστα εικόνα του φιλοτεχνήθηκε 13 μόλις ημέρες μετά το μαρτύριό του. Έπειτα, το λείψανο του, δωρήθηκε από τον Μουσταφά πασά στον Μητροπολίτη Ιωαννίνων Ιωακείμ και τάφηκε με τιμές δίπλα στο ιερό Βήμα του Μητροπολιτικού ναού του Αγίου Αθανασίου.

Την 26η Οκτωβρίου 1971 μ.Χ. έγινε η ανακομιδή των Ιερών λειψάνων του Αγίου, στο ναό που έφερε το όνομα του και κτίστηκε στον τόπο που πριν ήταν το σπίτι του. Ο Άγιος τιμάται και στην Κέρκυρα στην «Παναγία των ξένων», όπου εικονίζεται ως νεαρός φουστανελοφόρος.

Σύνθημα: Υπομονή μέχρι τέλους! <<Ο υπομείνας μέχρι τέλους, ούτος σωθήσεται>> (Ματθ. Ι' 22).

 

Πηγή: https://www.saint.gr/1115/saint.aspx

18-12-2021 Η Γέννηση του Ιησού Χριστού

<<Πιστεύω... εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν... σαρκοθέντα>>.

Το νόημα του μυστηρίου της ενανθρωπήσεως του Θέου όπως το παρουσιάζει το Ιερό Ευαγγέλιο.

Ευαγγέλιο Κατά Ματθαίο Α'(1) 18-25

Τοῦ δὲ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἡ γέννησις οὕτως ἦν. μνηστευθείσης γὰρ τῆς μητρὸς αὐτοῦ Μαρίας τῷ ᾿Ιωσήφ, πρὶν ἢ συνελθεῖν αὐτοὺς εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου.
᾿Ιωσὴφ δὲ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς, δίκαιος ὢν καὶ μὴ θέλων αὐτὴν παραδειγματίσαι, ἐβουλήθη λάθρα ἀπολῦσαι αὐτήν.
Ταῦτα δὲ αὐτοῦ ἐνθυμηθέντος ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου κατ᾿ ὄναρ ἐφάνη αὐτῷ λέγων· ᾿Ιωσὴφ υἱὸς Δαυῒδ, μὴ φοβηθῇς παραλαβεῖν Μαριὰμ τὴν γυναῖκά σου· τὸ γὰρ ἐν αὐτῇ γεννηθὲν ἐκ Πνεύματός ἐστιν ῾Αγίου.
τέξεται δὲ υἱὸν καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Ιησοῦν· αὐτὸς γὰρ σώσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν.
Τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν ὑπὸ τοῦ Κυρίου διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος·
ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσουσι τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Εμμανουήλ, ὅ ἐστι μεθερμηνευόμενον μεθ᾿ ἡμῶν ὁ Θεός.
Διεγερθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιωσὴφ ἀπὸ τοῦ ὕπνου ἐποίησεν ὡς προσέταξεν αὐτῷ ὁ ἄγγελος Κυρίου καὶ παρέλαβε τὴν γυναῖκα αὐτοῦ,
καὶ οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὴν ἕως οὗ ἔτεκε τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον, καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ ᾿Ιησοῦν.

Νεοελληνική Απόδοση

Η γέννηση του Ιησού Χριστού

Και η γέννηση του Ιησού Χριστού έγινε κατ’ αυτόν τον τρόπο: Όταν μνηστεύτηκε η μητέρα του η Μαρία με τον Ιωσήφ, πριν αυτοί να συνευρεθούν, βρέθηκε να έχει παιδί στην κοιλιά της από το Άγιο Πνεύμα.
Και ο Ιωσήφ ο άντρας της, επειδή ήταν δίκαιος και δεν ήθελε να τη διαπομπεύσει, αποφάσισε να την αποδιώξει κρυφά.
Ενώ λοιπόν σκεφτόταν αυτά, ιδού, άγγελος Κυρίου φάνηκε σ’ αυτόν στο όνειρό του, λέγοντας: «Ιωσήφ, γιε του Δαβίδ, μη φοβηθείς να παραλάβεις τη Μαρία τη γυναίκα σου. Γιατί αυτό που μέσα της γεννήθηκε είναι από Πνεύμα Άγιο.
Και θα γεννήσει γιο, και θα καλέσεις το όνομά του Ιησού, γιατί αυτός θα σώσει το λαό του από τις αμαρτίες τους».
Και όλ’ αυτά έχουν γίνει, για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε από τον Κύριο μέσω του προφήτη, όταν έλεγε:
Ιδού, η παρθένος θα έχει παιδί στην κοιλιά και θα γεννήσει γιο και θα καλέσουν το όνομά του Εμμανουήλ, που όταν ερμηνεύεται σημαίνει: Ο Θεός είναι μαζί μας.
Και όταν σηκώθηκε ο Ιωσήφ από τον ύπνο, έκανε όπως τον πρόσταξε ο άγγελος του Κυρίου και παρέλαβε τη γυναίκα του,
και δε γνώριζε αυτήν, ωσότου γέννησε γιο. Και κάλεσε το όνομά του Ιησού.

Σύνθημα: Ο Θεός έγινε άνθρωπος για τη σωτηρία μας.

 

Πηγή: https://www.ekklisiaonline.gr/eyaggelia/evangelio-a-oras-triti-24-dekemvriou-2019-i-gennisi-tou-iisou-christou/

4-12-2021 Βίος Αγίου Φιλαρέτου του Ελεήμονος

Ο άγιος Φιλάρετος ήταν έγγαμος και πατέρας τριών τέκνων. Ήταν αγρότης στο επάγγελμα, καλός οικογενειάρχης και άνθρωπος που αγαπούσε πολύ τον Θεό και είχε πλούσια πνευματική ζωή.

Επειδή ήταν φιλόθεος, γι’ αυτό ήταν και φιλάνθρωπος και πολύ ελεήμων. Είχε μεγάλη καρδιά γεμάτη από αληθινή αγάπη καί, όπως ο πατριάρχης Αβραάμ, ήταν φιλόξενος και πάντα προθυμος στην διακονία του “πλησίον”. Άλλωστε δεν μπορούσε να συμβαίνη διαφορετικά επειδή, όποιος αγαπά πολύ τον Χριστό, δεν μπορεί παρά να αγαπά αληθινά και τους αδελφούς του “τούς ελαχίστους”. Ακόμα και εκείνη την περίοδο της ζωής του που από κάποιες συγκυρίες επτώχευσε και “τάφερνε δύσκολα”, και τότε “έδειξε θαυμαστή καρτερία, όπως ο Ιώβ, και συνέχισε να αγαθοεργή μέχρι υπερβολής.

Και ο Θεός, που είδε την ακαταγώνιστη πίστη του, οικονόμησε με την πρόνοιά Του, ώστε ο Κωνσταντίνος ο γιός της βασίλισσας Ειρήνης, να πάρη για γυναίκα του την εγγονή του Αγίου, Μαρία, τον δε Φιλάρετο να τιμήση με το αξίωμα του Υπάτου”, (Υπουργού θα λέγαμε σήμερα). Αλλά και τότε, που απέκτησε πλούτο και δόξα, εξακολουθούσε να είναι καλόκαρδος, απλός και προσιτός.

Όταν πλησίασε η ώρα της εξόδου του από τον μάταιο αυτό κόσμο, κάλεσε τους συγγενείς, τα παιδιά και τα εγγόνια του καί, αφού τους έδωσε τις τελευταίες συμβουλές και νουθεσίες, κατέληξε: “Παιδιά μου, μη ξεχνάτε ποτέ την φιλοξενία, μη επιθυμείτε τα ξένα πράγματα, μη λείπετε ποτέ από τις ακολουθίες και λειτουργίες της Εκκλησίας, και γενικά όπως έζησα εγώ, έτσι να ζήτε και εσείς.”. Και αφού τα είπε αυτά, ξεψύχησε με την φράση “γενηθήτω το θέλημά Σου”.

Η ζωή και το παράδειγμα του οσίου Φιλαρέτου φανερώνουν περίτρανα ότι κανένας τρόπος ζωής, όπως και κανένα επάγγελμα δεν αποτελούν εμπόδιο για την απόκτηση της αγιότητος και της γνώσεως του Τριαδικού Θεού.

Ούτε ο γάμος, ούτε η παρθενία αποτελούν σκοπό της ζωής, αλλά είναι μέσα προς επίτευξη του σκοπού που είναι η θέωση του ανθρώπου. Το να φθάση, δηλαδή, ο άνθρωπος από το “κατ’ εικόνα” στο “καθ’ ομοίωσιν”, από το παρά φύσιν στο κατά φύσιν, δηλαδή στην φυσική του ζωή, που είναι, όχι το να ζη κανείς έξω στην ύπαιθρο και μακριά από τις πόλεις, αλλά το να μεταμορφώση τα πάθη του και να αποκτήση κοινωνία με τον Θεό. Ο όσιος ήταν ένας οικογενειάρχης, ένας βιοπαλαιστής, που εργαζόταν και μοχθούσε καθημερινά να θρέψη την οικογένειά του. Αυτό όμως δεν τον εμπόδισε και από την εσωτερική εργασία, την υπακοή στην Εκκλησία και την τήρηση των εντολών του Χριστού, οι οποίες είναι πηγές ακτίστου ενεργείας και μεταγγίζουν ζωή. Προσευχόταν συνεχώς και έλαβε το χάρισμα της προσευχής. Αγαπούσε αληθινά, τον ευχαριστούσε η διακονία “τού πλησίον” και έλαβε το χάρισμα της φιλοξενίας.

Εύρισκε νόημα ζωής στο δόσιμο και την προσφορά, έκανε πράξη ζωής το “μακάριον εστι μάλλον διδόναι ή λαμβάνειν” και έλαβε το χάρισμα της ελεημοσύνης. Υπήρξε πράγματι φιλάρετος, ήτοι φίλος της αρετής, ή όπως ψάλλει ο ιερός υμνογράφος, “προσλαβών το όνομα και συμβαίνων το πράγματι”, δηλαδή το όνομά του φανέρωνε και τον τρόπο της ζωής του.

Οι αλλαγές που συνέβησαν κατά την διάρκεια της ζωής του, δηλαδή η πτώχευση και ίσως η περιφρόνηση των ανθρώπων, όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές, και όπως έλεγαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας “τών ευτυχούντων πάντες φίλοι, των δυστυχούντων ουδέ οι γεννήτορες”, δεν επηρέασαν την εσωτερική του διάθεση και τον τρόπο της ζωής του. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό, γιατί πάντοτε υπήρχαν και υπάρχουν αυτοί που υπολογίζουν την ανθρώπινη αξία με το χρήμα και τα υλικά και επηρεάζουν πολλές φορές ακόμα και τους πιο καλοπροαιρέτους.

Εδώ θα ανοίξω μια παρένθεση και θα αναφέρω ένα ποιηματάκι, που το είδα γραμμένο πάνω σε ένα χαρτονόμισμα των εκατόν δραχμών, και το οποίο μου προξένησε εντύπωση και ομολογώ ότι το βρίσκω αληθινό: “Μιλήσαμε για λουλούδια και μας είπαν ρομαντικούς, μιλήσαμε για ελευθερία και μας είπαν αλήτες, μιλήσαμε για χρήματα και μας είπαν ανθρώπους”. Δυστυχώς, αυτό συμβαίνει και σήμερα, στην φιλόϋλη εποχή μας. Ο Όσιος όμως αποδείχθηκε ανώτερος των περιστάσεων και δεν επηρεάστηκε από όλα αυτά, αντίθετα εξακολούθησε να προσφέρη από το υστέρημα των υλικών αγαθών, πρωτίστως όμως και κυρίως από το περίσσευμα της καρδιάς του.

Το ίδιο ανεπηρέαστος έμεινε και όταν απέκτησε αξιώματα, χρήματα και δόξα και σίγουρα άρχισε, όπως συμβαίνει συνήθως, να περιβάλλεται από κόλακες και όλους εκείνους τους “τύπους”, που μπορεί εύκολα να σε αποπροσανατολίσουν και να σε βγάλουν έξω από τον σκοπό και την προοπτική σου, και αυτό δείχνει την σταθερότατα του χαρακτήρα του, την ζωντανή του πίστη και την προσήλωσή του στο ζωοποιό θέλημά του Θεού. Αυτό απετέλεσε την πυξίδα της ζωής του και αυτό είχε πάντα στην καρδιά και τα χείλη μέχρι την τελευταία του πνοή, αφού, όπως είδαμε πιο πάνω, ξεψύχησε προσευχόμενος και λέγοντας στον Θεό “γενηθήτω το θέλημά Σου”.

Αξιοπρόσεκτες είναι οι τελευταίες συμβουλές και νουθεσίες προς τα συγγενικά του πρόσωπα. Αξίζει να τις μελετήσουμε και μείς και να προσπαθήσουμε να τις εφαρμόσουμε. Δεν είναι κούφια λόγια, αλλά το απόσταγμα μιας ολόκληρης ζωής, που την πέρασε ευεργετώντας τους ανθρώπους, τους “ελαχίστους αδελφούς του Χριστού”. Η πηγή από την οποία αντλούσε δύναμη ήταν η προσευχή και η λατρευτική ζωή της Εκκλησίας. Ο τρόπος της ζωής του αποτελεί ζωντανό παράδειγμα προς μίμηση. Η προτροπή του “όπως έζησα εγώ ετσι να ζήτε και σείς”, ομοιάζει με εκείνη του Άποστόλου Παύλου “μιμηταί μου γίνεσθε καθώς καγώ Χριστού” (Α’ Κορ. 11,1).

Σύνθημα: <<Μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται>> (Ματθ. Ε' 7).

 

Πηγή: https://www.ekklisia-aggeorgiou-agdometiou.com/%CE%B2%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CF%89%CE%BD/%CE%B2%CE%AF%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CF%86%CE%B9%CE%BB%CE%B1%CF%81%CE%AD%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CE%AE%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CF%82/

20-11-2021 Οι 10 εντολές - Έμφαση στην πρώτη εντολή

Οι εντολές αυτές αποτέλεσαν τη βάση ενός ολόκληρου κώδικα ηθικής και θρησκείας, πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης, που αποτελούν ως πρώτη Διαθήκη τις βασικές ηθικές αρχές του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού. Οι πρώτες τέσσερις εντολές έχουν να κάνουν με τη σχέση μας με το Θεό. Οι επόμενες έξι εντολές έχουν να κάνουν με τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Οι Δέκα Εντολές αναφέρονται στην Αγία Γραφή στην Έξοδο 20:1-17 και στο Δευτερονόμιο 5:6-21.

Οι 10 εντολές πρωτότυπο

  1. Εγώ ειμι Κύριος ο Θεός σου. Ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλήν εμού.
  2. Ου ποιήσεις σεαυτώ είδωλον, ουδέ παντός ομοίωμα. Ου προσκυνήσεις αυτοίς, ουδέ μη λατρεύσεις αυτοίς.
  3. Ου λήψει το όνομα Κυρίου τού Θεού σου επί ματαίω ου γάρ μη καθαρίση Κύριος ο Θεός σου τον λαμβάνοντα το όνομα αυτού επί ματαίω.
  4. Μνήσθητι την ημέρα των σαββάτων αγιάζειν αυτήν. Εξ ημέρας εργά και ποιήσεις πάντα τα έργα σου. Τη δε ημέρα τή εβδόμη σάββατα Κυρίω τώ Θεώ σου, ου ποιήσεις εν αυτή πάν έργον.
  5. Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου, ίνα εύ σοι γένηται, και ίνα μακροχρόνιος γένη επί της γής της αγαθής, ής Κύριος ο Θεός σου δίδωσί σοι.
  6. Ου μοιχεύσεις.
  7. Ου κλέψεις.
  8. Ου φονεύσεις.
  9. Ου ψευδομαρτυρήσεις κατά τού πλησίον σου μαρτυρίαν ψευδή.
  10. Ουκ επιθυμήσεις…όσα τώ πλησίον σου εστί.

Οι 10 εντολές νεοελληνική απόδοση

  1. Εγώ είμαι ο Κύριος ο θεός σου. Δεν θα υπάρχουν για σένα άλλοι θεοί εκτός από μένα.
  2. Δεν θα κατασκευάσεις για σένα είδωλα και κανενός είδους ομοίωμα. Δεν θα τα προσκυνάς ούτε θα τα λατρεύεις.
  3. Δεν θα προφέρεις καταχρηστικά το όνομα του Κυρίου, του θεού σου. Εγώ ο Κύριος δεν θ’ αθωώσω κανέναν που προφέρει το όνομα μου καταχρηστικά.
  4. Να θυμάσαι την ημέρα του Σαββάτου, για να την ξεχωρίζεις και να την αφιερώνεις στον Κύριο. Έξι μέρες θα εργάζεσαι και θα κάνεις όλες τις εργασίες σου. Αλλά η έβδομη μέρα είναι μέρα ανάπαυσης, αφιερωμένη σ’ εμένα, τον Κύριο το θεό σου.
  5. Να τιμάς τον πατέρα σου και τη μητέρα σου για να ζήσεις πολλά χρόνια στη χώρα που εγώ ο Κύριος, ο θεός σου, θα σου δώσω.
  6. Δεν θα φονεύσεις.
  7. Δεν θα μοιχεύσεις.
  8. Δεν θα κλέψεις.
  9. Δεν θα καταθέσεις ψεύτικη μαρτυρία ενάντια στο συνάνθρωπο σου.
  10. Δεν θα επιθυμήσεις τίποτε απ’ ό,τι ανήκει στο συνάνθρωπο σου.

Ο Ιησούς Χριστός εξήρε ως τη μέγιστη και την πρώτη των εντολών, την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον (Κατά Ματθαίο 22, 36-40), με μια διπλή κατεύθυνση που θυμίζει τον Δεκάλογο: οι 4 πρώτες εντολές αφορούν καθήκοντα απέναντι στον Θεό, ενώ οι 6 άλλες αναφέρονται σε επιταγές που αφορούν τον συνάνθρωπο.

Επεξηγήσεις – Παραπομπές

Κατά Ματθαίου ΚΒ' (22), 36-40

διδάσκαλε, ποία ἐντολὴ μεγάλη ἐν τῷ νόμῳ;
ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἔφη αὐτῷ· ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐν ὅλῃ τῇ καρδίᾳ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ σου καὶ ἐν ὅλῃ τῇ διανοίᾳ σου.
αὕτη ἐστὶ πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολή.
δευτέρα δὲ ὁμοία αὐτῇ· ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.
ἐν ταύταις ταῖς δυσὶν ἐντολαῖς ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται κρέμανται.

Νεοελληνική Απόδοση

«Δάσκαλε, ποια εντολή είναι μεγάλη μέσα στο νόμο;»
Εκείνος του είπε: «Να αγαπήσεις Κύριο το Θεό σου με όλη την καρδιά σου και με όλη την ψυχή σου και με όλη τη διάνοιά σου.
Αυτή είναι η μεγάλη και πρώτη εντολή.
Και δεύτερη, όμοια με αυτή: Να αγαπήσεις τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου.
Σε αυτές τις δύο εντολές κρέμεται όλος ο νόμος και οι προφήτες».

Σύνθημα: <<Πιστεύω εις έναν Θεόν... Πατέρα, Υιόν και Άγιο Πνεύμα>>.

 

Πηγή: https://www.ekklisiaonline.gr/ekklisiaonline/pies-ine-i-10-entoles-tou-kyriou/

6-11-2021 Ο Θεός προστατεύει τους πιστούς δούλους του. Μέσα από το βίο του Αγίου Γεωργίου του Καρσλίδη να κατανοήσουν τα παιδιά ότι ο Θεός επιτρέπει δοκιμασίες αλλά δεν εγκαταλέιπει ποτέ τα παιδιά Του

Ο άγιος Γεώργιος Καρσλίδης (1901-1959) αποτελεί μια από τις πιο ξεχωριστές, και
σημαντικότερες αγίες μορφές του 20ού αιώνα! Η ζωή του μοιάζει σαν να
ανακεφαλαιώνει πολλές άλλες μορφές αγίων βιοτών τις οποίες διαβάζουμε στον
συναξαριστή.
Άλλωστε, δεν είναι απλά ένας όσιος της εκκλησίας, αλλά και ένας ομολογητής-
μάρτυρας ο οποίος έζησε ιδιαίτερα σκληρές μέρες δοκιμασίας και μαρτυρίου κατά
την περίοδο της κομουνιστικής επικράτησης στην Γεωργία. Με αποκορύφωμα,
βεβαίως, την αντιμετώπιση του εκτελεστικού αποσπάσματος.

Ο μοναχός Συμεών, όπως μετονομάστηκε από Αθανάσιος ο Άγιος κατά την κουρά
του, δέχτηκε αρκετές σφαίρες από τα πυρά του εκτελεστικού αποσπάσματος, αλλά
κυρίως στα πόδια! Και έτσι δεν ήταν φονικές. Γι’ αυτό και στη συνέχεια του
χάρισαν την ζωή, αφού ένας νόμος προνοούσε πως όποιος επιζήσει μετά από πυρά
εκτελεστικού αποσπάσματος δικαιούται χάρη!
Και ήδη εμείς νιώθουμε να μας κατακλύζει η θεία χάρη της οποίας ο ίδιος ήταν
φορέας, μετέχοντας και εμείς στην μαρτυρική ζωή του σχετικά νέου αγίου της
Εκλλησίας μας. Η αγιοκατάταξη του από την Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού
Πατριαρχείου έγινε το 2008.
Ο ίδιος, ο ομολογητής, μάρτυρας άγιος μας διέτρεξε ολόκληρο τον βίο του και ως
ένας πνευματοφόρος άγιος Γέροντας, ένας όσιος και κόσμημα της Εκκλησία και
του κόσμου! Στάθηκε πλάι στον πονεμένο άνθρωπο της εποχής του και μάλιστα
μέσα σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες επιβίωσης, περιόδους ξεριζωμού και
προσφυγιάς, παγκοσμίων πολεμικών συρράξεων, κατοχής, εμφυλίου πολέμου...
Εποχής που η παράδοση του τόπου η εκκλησιαστική αλλά και ο πατροπαράδοτος
τρόπος ζωής δέχτηκε ιδιαίτερα πλήγματα, αδιάκριτες αναθεωρήσεις και
αμφισβήτηση, ενώ ο ίδιος στάθηκε εις τύπον φανέρωσης Χριστού στο μέσο του
αιώνος του, μια απλόχερη φανέρωση της θείας χάριτος στον ταραγμένο κόσμο!
Ο γεννημένος στην Γεωργία, από γονείς Πόντιους προσφυγικής καταγωγής, άγιος
βίωσε από μικρή ηλικία πολλούς θανάτους και απόπειρες δολοφονίας του, τόσο
σωματικούς όσο και ψυχικούς και πνευματικούς. Ήδη, από τριών χρονών έχασε
τους γονείς του σε επιδημία χολέρας, λίγο αργότερα την δεύτερη μητέρα του,
δηλαδή την γιαγιά του και ακολούθως την χαριτωμένη αδελφή του στης οποίας
στον τάφο έβλεπαν φως. Κατά την εκταφή των λειψάνων της, μάλιστα, αυτά
έφεραν σημάδια αγιότητας!
Αλλά δεν ήταν μόνον αυτά. Ο μικρός Αθανάσιος έζησε μαρτύριο και στα χέρια του
αδελφού του και ήταν συνεχώς ένας αποδιωγμένος που μερικές φορές έβρισκε
στερνό καταφύγιο στους τάφους των γονιών του! Μέχρι που αποφάσισε να
εγκαταλείψει μόνος και έρημος την εχθρική και σκληρή οικογένεια του αδελφού
του. Έτσι άρχισε να περιφέρεται μέσα στο καταχείμωνο στον χιονισμένο Καύκασο!
Από ‘δω και πέρα, όμως, ο μικρός Αθανάσιος μοιάζει να μένει ενώπιος ενωπιώ με
τον Θεό και έτσι και ο ίδιος ο Θεός και μέσω των αγίων του θα τον αναλάβει
προσωπικά και θα του συμπαρασταθεί και θα τον κατευθύνει. Αρχικά με την
εμφάνιση των Τριών Ιεραρχών οι οποίοι του έδωσαν να γευτεί την παραδείσια
χάρη και αίγλη και ακολούθως ο άγιος Γεώργιος ο οποίος τον έβαλε στο άλογο του

και τον μετέφερε κάπου μακρυά για να αρχίσει μια διαφορετική ζωή! Γι αυτό και
θεωρούσε τον άγιο Γεώργιο ως προστάτη του και έτσι έλαβε και το όνομά του
κατά την χειροτονία του.

Σύνθημα: Ο Θεός προστατεύει τους πιστούς δούλους του!

 

Πηγή: file:///C:/Users/tipot/AppData/Local/Temp/289144.pdf

30-10-2021 Η παραβολή του Ασώτου Υιού

Στην Ευαγγελική Περικοπή αυτής της Κυριακής έχουμε την Παραβολή του Άσωτου υιού.

«Άσωτος» είναι ο άνθρωπος που ζει έκλυτη κι αμαρτωλή ζωή. Είναι ο διεφθαρμένος, ο αμαρτωλός, ο ακόλαστος, αυτός που σπαταλά χρήματα για να ζήσει μιά έκλυτη κι αμαρτωλή ζωή, αυτός που φέρνει συμφορά στον εαυτόν του, στην οικογένεια του και στην ευρύτερη κοινωνία.

Τελικά ο «άσωτος» είναι αυτός που σου δίνει την εντύπωση ότι δεν έχει ελπίδα σωτηρίας, αυτός που βρίσκεται στο τέλος σε απελπισία και απόγνωση.

Έτσι με βάση το περιεχόμενο της ζωής του άσωτου ανθρώπου θα μπορούσαμε να πούμε ότι «ασωτία» είναι μια μορφή ακολασίας που εκφράζεται ως ροπή και και υπερβολική στροφή προς τις υλικές απολαύσεις, η έκλυτη κι αμαρτωλή ζωή που την συνοδεύει η σπατάλη, την ώρα μάλιστα που άλλοι πεινούν και άρρωστοι πεθαίνουν αβοήθητοι και εγκαταλελειμμένοι.

Πολλές φορές συμβαίνει να έχουμε όλα τα καλά και τ' αγαθά του κόσμου και πάλι να μη είμαστε ευχαριστημένοι. Ο άσωτος υιός της σημερινής Ευαγγελικής Περικοπής αποτελεί μια τέτοια περίπτωση.

Τα είχε όλα. Κι όμως τίποτα δεν στάθηκε στο τέλος ικανό να τον κρατήσει κοντά στον Πατέρα του. Έτσι μια μέρα, αφού ζήτησε το μερίδιο της περιουσίας που του αναλογούσε άφησε το σπίτι του και «απεδήμησεν εις χώραν μακράν».

Στο πρόσωπο του άσωτου νεώτερου γιού αναγνωρίζουμε τον άνθρωπο εκείνο που με την αμαρτία απομακρύνεται από την επικοινωνία του με τον Θεό. Η παρουσία του Θεού ενοχλεί και πιέζει τον άσωτον άνθρωπον.

Νομίζει ότι ο Θεός του κάνει τη ζωή μονότονη και κουραστική. Γι' αυτό και προσπαθεί να βγάλει από την σκέψη του τον Θεόν εξορίζοντας τόν από την καρδιά του.

Ο άσωτος άνθρωπος δεν θέλει να εξαρτάται από κανένα.. Έχει μια δική του αντίληψη για την ελευθερία. Νομίζει ότι ελευθερία σημαίνει ασυδοσία, να κάνει δηλαδή ό,τι θέλει.

Δεν καταλαμβαίνει ότι το νόημα της ελευθερίας είναι να κάνεις σωστές επιλογές με κριτήριον το κοινόν καλόν και το κοινόν συμφέρον. Ο άσωτος άνθρωπος λεισμονεί ότι η πραγματική ελευθερία συνδέεται με το δεσμό της αγάπης.

Γι' αυτό και δεν εμπιστεύεται τον εαυτό του ούτε στον Θεόν, ούτε στην οικογένεια του. Έχει εμπιστοσύνη μόνο στις δικές του δυνάμεις και στα δημιουργήματα κι όχι στο Δημιουργό τους, δηλαδή στο Θεό. Η αυτονομία κι η αυτάρκεια του αυτή που εκφράζει και τη χειρότερη μορφή αλαζονείας, είναι και η πηγή κάθε αμαρτίας.

Κι όταν όμως ακόμη αποφασίζουμε να βγάλουμε τον Θεό από τη ζωή μας, ο Θεός δεν αρνείται να μας προσφέρει όλα τα θεία Του δώρα. Γι' αυτό κι η πραγματική μετάνοια του αμαρτωλού τον οδηγεί πάντοτε στην εν Χριστώ σωτηρία του.

Ο άσωτος υιός επιλέγει μια νέα υπαρξιακή προοπτική που τον οδηγεί στην στέρηση και στην μοναξιά. Στο τέλος μακρυά από την αγάπη προς την οικογένεια του γίνεται και άσημος.

Όλα αλλάζουν όταν αρχίζει να συναισθάνεται την προσωπική του ενοχή. Στην αρχή συνειδητοποιεί την αποτυχία της επιλογής του τρόπου της ζωής του που έγινε με την απόφασή του να σταματήσει να εμπιστεύεται τον πατέρα του.

Στην συνέχεια παραδέχεται την αποτυχία της επιλογής του να ακολουθήσει αυτή την νέα υπαρξιακή προοπτική και να ζήσει μακρυά από την οικογένεια του.

Η παραδοχή του αυτή έχει μεγάλη σημασία γιατί είναι δυνατό να φθάσει κανείς μέχρι το σημείο της συνειδητοποιήσεως ότι κάπου έχει κάνει λάθος, αλλά ο εγωϊσμός του να μη τον αφήνει να προχωρήσει στην παραδοχή της ενοχής του.

Έτσι προχωρεί στην αναγνώριση και αποδοχή της προσωπικής του ενοχής για την αποτυχία της υπαρξιακής του προοπτικής να απομακρυνθεί από τον πατέρα του.

Παραδέχεται δηλαδή την ενοχή του και την ομολογεί ανεπιφύλακτα. Δεν προσπαθεί να βρεί δικαιολογίες για τις αμαρτωλές πράξεις του και για τη προσωπική του ενοχή.

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί η ανεπιφύλακτη αποδοχή της προσωπικής του ενοχής χωρίς δικαιολογίες λειτουργεί στο βάθος της ανθρώπινης προσωπικότητας ως κάθαρση, που καθιστά δυνατή μια νέα επιλογή.

Είναι η στροφή του προς την μετάνοια που εκδηλώνεται με την επιλογή μιας νέας υπαρξιακής προοπτικής. Η επιλογή αυτή θεμελιώνεται στη παραδοχή της αναξιότητάς του.

Γι' αυτό και ζητεί να γίνει ισότιμος με ένα υπηρέτη του πατέρα του. Η μετάνοια του άσωτου υιού δεν βιώνεται απλώς ως αλλαγή φρονήματος, αλλά περισσότερο ως θυσία.

Η μετάνοια έχει ένα κόστος που οφείλεται στα λάθη του παρελθόντος. Ο άσωτος υιός μετανοεί πραγματικά γιατί δεν ζητά να γίνει πάλι υιός αλλά δούλος, επειδή ακριβώς η πλήρης συναίσθηση της ενοχής του τον κάνει ταπεινό. Ζητά το ελάχιστον, δεν ζητά το μέγιστον.

Η μετάνοια ως αυτοθυσία είναι η μόνη λύση για να αντιμετωπίσουμε οποιοδήποτε πρόβλημα που το δημιουργήσαμε οι ίδιοι με τα λάθη μας.

Ο άσωτος γύρισε στο σπίτι του πατέρα του όταν «ήλθε εις εαυτόν», επειδή είχε καλές κι άριστες αναμνήσεις από το σπίτι του. Θυμήθηκε στην ερημιά του όλη την στοργή, την αγάπη και τις θυσίες του καλού πατέρα και ξαναγύρισε να τις ξαναζήσει.

Αν είχε κακές αναμνήσεις από το σπίτι του ποτέ δεν θα γύριζε. Θα έμενε στην καταστροφή της ερημιάς του. Όσοι έχουν την ευθύνη της δημιουργίας περιβάλλοντος, είτε στην οικογένεια, είτε στην κοινωνία, είτε στην Εκκλησία, είτε στο Σχολείο πρέπει να δώσουν ιδιαίτερη προσοχή γιατί όπως λέει ο Απόστολος Παύλος «ομιλίαι κακαί φθείρουσιν ήθη χρηστά».

Το περιβάλλον που δημιουργούμε πρέπει να έχει τέτοια μορφή που να κάνει και τον άσωτον της εποχής μας μόλις «έλθη εις εαυτόν», να το θυμάται και να ξαναγυρίζει πάλι στο σπίτι του για να βρει στοργή.

Αυτό είναι και το βαθύτερο νόημα της παραβολής του Ασώτου που είναι γνωστή και ως παραβολή του στοργικού πατέρα. Όπου υπάρχουν στοργικοί γονείς οι άσωτοι ξαναγυρίζουν.

Σύνθημα: Αναστάς πορεύσομαι προς τον Πατέρα μου!

 

Πηγή: https://www.romfea.gr/pneumatika/19915-i-paraboli-tou-asotou-uiou